En #Gaztegiro descubrimos a estudiantes de Somorrostro que también brillan fuera de las aulas: en el deporte, la música, las artes o cualquier otra actividad que les apasione. En esta ocasión conocemos a Lorea Rubio, alumna de segundo de Gestión Administrativa, cuya vida está muy ligada a la gimnasia rítmica.

Lorea tenía cuatro años cuando empezó a practicar gimnasia rítmica. La decisión nació de un sueño que su madre no pudo cumplir: siempre le había gustado este deporte y quiso acercárselo a su hija. Lorea comenzó en un club de Santurtzi, localidad de la que es natal, pasó después por varios equipos para llegar actualmente a la Escuela Municipal de Gimnasia Rítmica de Castro Urdiales. Allí ha encontrado un lugar para crecer como gimnasta y competir a nivel nacional.

Hoy, con 18 años y estudiante de segundo curso del ciclo de Grado Medio de Gestión Administrativa en Somorrostro, su rutina gira alrededor de la gimnasia. Esta temporada combina la competición individual y la de conjuntos: entrena cinco días a la semana y suma más de once horas de media de trabajo semanal. Los lunes, miércoles y viernes dedica dos horas y media al conjunto; los martes y jueves, dos horas al entrenamiento individual. Y cuando termina, ya empieza a pensar en la siguiente competición.

Uno de los recuerdos que guarda con más cariño llegó en 2019. Con su conjunto consiguió el tercer puesto en el Campeonato de España con un ejercicio de cinco cuerdas. Aquel día fue especial también para el club: otro de sus conjuntos logró la segunda posición. «Es el mejor día de mi vida. Lo disfrutamos todas muchísimo», recuerda Lorea.

Ahora prepara con sus compañeras el Campeonato de España de conjuntos, que se celebra en noviembre. Esta temporada les toca competir con aros y cintas, y Lorea no esconde cuál le cuesta más: «La cinta es la que menos me gusta». No es difícil entenderlo: hay que mantenerla siempre en movimiento, evitar que se enrolle y controlar cómo responde con la humedad o el aire. El aro y la pelota, en cambio, están entre sus aparatos favoritos. En diciembre espera disputar una competición individual, la Copa: antes tendrá que participar en el sector y lograr una de las cinco plazas que se asignan a cada comunidad.

Una responsabilidad compartida

Gimnasia erritmikoan, banakako ahalegina talde-koordinazioarekin batera konbinatzen da, eta horrek besteengan konfiantza izatea eskatzen du. Gimnasta bakoitzak bere ariketari begira egon behar du, eta, aldi berean, bere kideei, musikari eta aparatuei begira. Zerbaitek huts egiten badu, momentuan bertan erreakzionatu behar da. Loreak ondo ezagutzen du ardura hori: kapitaina izan da eta da, eta pausoak markatu, argibideak eman eta taldearen erritmoari eusten lagundu du. «Elkarri begiratu behar diogu, eta elkarri laguntzen saiatu», azaldu du.

Badaki zer esan nahi duen taldearentzat prest egoteak. Ez du gogoratzen inoiz entrenamendura huts egin izana, ezta gaixorik egonda ere. «Batek entrenatzen ez badu, taldeak ezin du entrenatu», dio. Entrega horrek prezio bat du. Entrenamenduen eta lehiaketen exijentziak oso une gogorrak pasatzera eraman du. Oso denboraldi zailean, 2022-2023an, maiz ateratzen zen negarrez tapizetik, eta kirol-laguntza psikologikoa jaso zuen. «Egunero entrenatzera joateak eta gero lehiaketan ondo ez egiteak zapuztu egiten ninduen», dio. Entrenamenduen eta txapelketen ondoren negar egin du, baina gimnasia uztea ez da inoiz aukera bat izan. «Denboraldi oso txarrak izan ditut, baina ez dut inoiz uztea pentsatu».

Gaur esperientziaz eta entrenatzaileen eta taldekideen laguntzaz ekiten die txapelketei. Bere helburua ez da domina batekin obsesionatzea: pozik bukatu nahi du, denboraldi osoko lanak balio izan duela sentitu eta bere onena eman duela jakin nahi du.

Momentu bakoitza aprobetxatu

Kirola eta ikasketak uztartzeko, antolatu egin behar da. Lorea etxera iritsi, bazkaldu, aldatu eta berriro irteten da; egun batzuetan ez da itzultzen gaueko zortzi eta erdiak edo bederatziak arte. Horregatik saiatzen da klaseak ahalik eta gehien aprobetxatzen. «Hemen dena ulertzen saiatzen naiz, gero etxean hil behar ez izateko», laburbiltzen du. Laura lankidearen laguntza ere azpimarratu behar da, harekin zalantzak argitu eta lanarekin aurrera egin baitezake.

amiliaren laguntza da istorio honen beste funtsezko parte bat. Gurasoek ahal duten guztietan laguntzen diote, eta ez dute lehiaketetan huts egin. Loreak etengabeko presentzia hori asko eskertzen du, familiako une zailetan ere hor jarraitu duena. Harmailetan daudela jakiteak asko esan nahi du berarentzat.

Gimnasiak ere modu berezian ulertzen dituen lagunak oparitu dizkio: entrenamendu-orduak, nerbioak, pozak eta etsipenak partekatzen dituzten pertsonak dira. «Gehien gustatzen zaizun kirola egiten dutelako ulertzen zaituzte», dio. Mundu horri beste leku batetik ere lotuta jarraitu nahi du. Ekainean hasierako entrenatzaile ikastaroa egin zuen eta orain gimnasta txikienekin hasi da. Momentuz bere entrenatzaileei laguntzen die eta beraiekin batera ikasten du; aurrerago ariketak eta koreografiak prestatu nahiko lituzke.

Loreak aurrera begiratzen jarraitzen du, hurrengo txapelketen, klaseen eta entrenatzaile gisa egindako lehen urratsen artean. «Ahal dudan arte jarraituko dut», ziurtatu du. Esaldi xume honek urteak laburbiltzen ditu, haurtzaroan jaiotako pasioa eta jarraitzeko gogoa, baita egun zailenen ondoren ere. Somorrostrotik zorte handia opa diogu bere hurrengo erronketan, eta espero dugu txikitatik laguntzen dioten ilusio eta pasio berarekin gimnasiaz gozatzen jarraitzea.